مباني و مفاهيم ساختاري

ارگونومي را مهندسي فاكتورهاي انساني، ميدانند كه در بستر شناخت، ارزيابي و بازنگري شرايط كالبدي و رواني انسان، در نظر دارد تا بهترين و كارآمدترين محصول را در انطباق بيشينه با نيازها و شرايط روحي و جسمي كاربران فراهم آورد كه بهبود فعاليتهاي انساني و افزايش بهره وري كاربران در محدوده زماني خاص را نيز، به همراه دارد. بر اين أساس،مهندسي ارگونومي با در نظر گيري فاكتورهاي انساني در رشته هايي مانند طراحي معماري و طراحي صنعتي، شهرسازي و طراحي داخلي و دكوراسيون كاربست مي يابد، چنانچه نميتوان بي التفات به شاخص ها و متغير هاي مهندسي ارگونومي،

به طراحي در عرصه معماري و طراحي داخلي پرداخت. واژه ارگونومي از تركيب دو كلمه يوناني تشكيل شده است . علاوه بر اين ، ارگونومي را شاخه اي از علوم كاربردي مي دانند كه به بررسي رابطه إنسان با محيط كاري ميپردازد. طراحي و ارزيابي كارها، محصولات، محيط و سيستم كاري اپراتور، براي سازگار ساختن آنها با نيازها، توانايى ها و محدوديت هاي أفراد از وظايف يك ارگونوميست برآورد ميشود.

در عين حال، بايد به اين نكته اشاره داشت كه ارگونومي كوششي در جهت تناسب كار با انسان، در نظر گرفته ميشود. هدف أساسي از اين علم، بهبود بخشيدن به  نحوه كار،روش ها  و وسائل كار و انطباق بخشيدن آنها با خصوصيات رواني و بدن انسان است كه در بستر همين انطباق است كه با طراحي داخلي و دكوراسيون ارتباط دارد، چنانچه بي انطباق دكوراسيون داخلي و نحوه ساخت وچينش عناصر فضاهاي داخلي از جمله مبلمان، نميتوان انتظار داشت كه

بهترين پاسخ به نيازهاي بدني و روحي كاربران از فضاهاي داخلي، داده شود تا افزايش بهره وري و  راندمان كار در محيط هاي داخلي فراهم آوردن شود.

ارگونومي به عنوان رشته اي از علوم كه با به دست آوردن بهترين ارتباط ميان انسان و فضاهاي داخلي، مرتبط است ، تعريف مي شود.

Similar Posts

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *