فناورى‌نانو واژه‌اى است کلى که به تمام فناورى‌هاى پيشرفته در عرصه کار با مقياس نانو اطلاق مى‌شود. معمولاً منظور از مقياس نانوابعادى در حدود ۱nm تا ۱۰۰nm مى‌باشد. (۱ نانومتر يک ميليارديم متر است).

اولين جرقه فناورى نانو (البته در آن زمان هنوز به اين نام شناخته نشده بود) در سال ۱۹۵۹ زده شد. در اين سال ريچارد فاينمن طى يک سخنرانى با عنوان «فضاى زيادى در سطوح پايين وجود دارد» ايده فناورى نانو را مطرح ساخت. وى اين نظريه را ارائه داد که در آينده‌اى نزديک مى‌توانيم مولکول‌ها و اتم‌ها را به صورت مسقيم دستکارى کنيم.

واژه فناورى نانو اولين بار توسط نوريوتاينگوچى استاد دانشگاه علوم توکيو در سال ۱۹۷۴ بر زبانها جارى شد. او اين واژه را براى توصيف ساخت مواد (وسايل) دقيقى که تلورانس ابعادى آنها در حد نانومتر مى‌باشد، به کار برد. در سال ۱۹۸۶ اين واژه توسط کى اريک درکسلر در کتابى تحت عنوان : «موتور آفرينش: آغاز دوران فناورى‌نانو»بازآفرينى و تعريف مجدد شد. وى اين واژه را به شکل عميق‌ترى در رساله دکتراى خود مورد بررسى قرار داده و بعدها آنرا در کتابى تحت عنوان «نانوسيستم‌ها ماشين‌هاى مولکولى چگونگى ساخت و محاسبات آنها» توسعه داد

Similar Posts

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *